आपल्या गंडांमध्ये गुरफटून,
जखमा चाटत
एखाद्या अंधाऱ्या गुहेत दडून असतो आपण,
फुंकर घालायलाही कुणाला आसपास फिरकू न देता,
डोळ्यांत तेल घालून
स्वतःच स्वतःभोवती गस्त घालत,
तेव्हा
जगात वाजतगाजत वाहत असतात
मिरवणुका आणि कार्निव्हलं आणि वराती,
पेट्रोमॅक्सच्या बत्त्या, दहा-दहा हजारांच्या माळा, गुलालाचे हत्तींएवढाले ढग, आणि काळीज हादरवणाऱ्या डॉल्बीच्या भिंती चालवणाऱ्या डान्सेश्वरांसकट.
त्याच वेळी
एक शून्य शून्य डायल करता यायला हवा.
बास.
मग पुढचं सोपंय.