मुख्य मजकुराकडे जा
मेघना भुस्कुटे

निरुपाय

११ जानेवारी, २०२३

निरुपाय असतो अनेकदा.

निरुपाय या शब्दामधला किंचित निर्विकार अलिप्तपणा ओलांडून जाणारी हतबलता.

हताशाही.

कुणाकुणाला अश्या वेळी परमेश्वराचा दगड लाभतो,

कुणा भाग्यवंताला अजून काही दिलासे.

पण

कुणाचाही-कसलाही आधार नाही,

असू शकत नाही,

टेकता येत नाही,

येणं शक्यतेतलंच नाही -

असं मानणार्‍याला मात्र -

आयुष्याचा आधार वाटतो.

कसलीही केविलवाणी झटापट न करता

मागचा आणि पुढचा रस्ता अंधाराला गिळू देत,

एकेका पावलापुरताच प्रकाश स्वीकारत,

एकापुढे एक पाऊल टाकत,

किडूकमिडूक-घासकुटका-चूकभूल-मूठपसा-अंगणआभाळ…

आपलंसं करत जगलेलं आयुष्य.

आज ना उद्या ते पोटाशी धरेल,

धरेलच,

अशा विश्वासाला पाणी घालत

वाट चालत राहतात लोक.

विश्वास वाढत राहतो त्याच्या-त्याच्या नशिबानं,

त्याच्या-त्याच्या गतीनं.

निरुपायच असतो अनेकदा.

मेघना भुस्कुटे

कविता

मूळ Blogspot पृष्ठ: meghanabhuskute.blogspot.com/2023/01/blog-post.html