शहर

एकही चुणी न पडलेल्या काळ्याशार चादरीसारखा समुद्र,

एखादाच ढग कपाळावर वागवणारं राखीकबरं आकाश.

फिक्या गोंदणासारखी चांदव्याची बिंदी कोपऱ्यात डौलदार.

पिवळ्या प्रकाशाचं नि बोथट काळोखाचं कॉकटेल झोकून धुंदावलेले जडपाऊल रस्ते.

कुठल्याश्या थेटरातून रस्त्यावर सांडलेली गर्दी मूठभर...

…

अजुनी या शहरात

लहानग्याच्या तहानेच्या गप्पा ऐकून आपली पाणपिशवी सहज पुढे करतं कुणी समजुतीनं.

अजुनी भिकारणींचा वैभवशाली इतिहास ठाऊक असलेले पानवाले नांदतात,

वळचणीला ठेवलेली डबलरोटी सुपूर्त करतात तिला मुक्यानंच,

आणि अबोलपणे मान हलवत गिऱ्हाइकाकडे वळतात.

…

रक्ताच्या नात्यांनी बनलेल्या पुंजक्यापुंजक्यांचं हे शहर

विचारत राहतं तुम्हांला सतत,

तुमचं कुटुंब कुठलं?

जराही ताकद न लावता अमानुष प्रचंडपणाच्या जोरावर लोटत राहतं तुम्हांला अव्याहत,

गुरुत्वाकर्षणाच्याच सहजतेनं, त्याच्या अदृश्य भिंतींपल्याड,

…

इथेच कुठेतरी आहे ती वाट.

दोन भिंतींच्या मधल्या सापटीत लपून बसलेली.

तोंडावर एक अजस्र सिमेंटी शिळा घेऊन.

नुसतीच गद्य नाही ती.

त्या शिळेला बघून दचकायला होतं एकेकदा.

…

'आसमाँनमें... टॅडॅड्यॅंव्.. लाखों तारें...' असं तब्बेतीत गाणाऱ्या नि पोलिसानं शर्टाची इस्त्री घालवली तरी मनावर न घेता दिलखुलासपणे 'क्या साब!' असं विचारणाऱ्या खबऱ्यासारखी स्मार्ट असायची इथली गरिबी.

आता तिच्यात एक कडूपणा आलाय.

आपण कुठल्या प्रवाहाच्या धारेला लागलो आहोत हेही न कळता चणे नाहीतर कचऱ्याच्या पिशव्या विकू पाहणाऱ्या करकरीत वृद्ध चेहऱ्यांवरचा निष्प्राण भाव झाकोळतो आता अधूनमधून तिच्या चेहऱ्यावर.

गर्दीला त्याची दाद नाही नि आहेही.

पण धावण्याला पर्याय नाही.

…

जाता येतं

कुठूनही कुठेही

खिशात शंभरेक रुपये असले की.

अर्धी चड्डी घालून फिरा वा भरजरी साडी नेसून

फोनवर तासंतास बोलत राहा प्रियकराशी लाडाकोडाचं

…

ऊन हवंय चमचाभर.

सगळं ब्लर झालंय

कधी रिपरिप

कधी पिरपिर

कधी नुसतीच धुकट धुवट ड्रेपरी

…