कविता

दूर आहेस माझ्यापासून खूप

जगाच्या मागण्यांच्या विळख्यात.

तरी तुझा आवाज कसा पोचतो आहे माझ्यापर्यंत?

आणि माझा आवाज ऐकून खुशालतो कसा आहे तुझा चेहरा?

कशा निवळून जाताहेत कपाळावरच्या आठ्या क्षणार्धात?

…

वाटतं,

फार गिचमीड नकोच पानावर.

नुसतं वावरावं तुझ्या अवतीभवती.

संथ लगबगीनं.

तुझ्या तंद्रीदार प्रश्नांना अटकर उत्तरं पुरवावीत,

…

या वाटा वळणावळणांनी घनदाट अरण्यात घेऊन जातात

भर दिवसा किर्र अंधार असतो पायातळी

हिरवेकंच ओलेगर्द उग्रधुंद गंध पानोपानी

महाकाय वृक्षांच्या फांद्या बघत वर जाणारी नजर घरंगळत जाते भलतीकडे

कुठे पिवळेजर्द नाग, कुठे चमचमते काजवे, कुठे पाखरं निळीभोर, कुठे गुंजांचे विषारी सडे...

…

ध्यानीमनी नसताना,

कधीतरी कुणीतरी गाणं ऐकवतं,

फलक, गुजारिश आणि चांद असलेलं,

अथपासून इतिपर्यंत गुलजार.

टाकतं तिरपा कटाक्ष तेजतर्रार...

…

एकही चुणी न पडलेल्या काळ्याशार चादरीसारखा समुद्र,

एखादाच ढग कपाळावर वागवणारं राखीकबरं आकाश.

फिक्या गोंदणासारखी चांदव्याची बिंदी कोपऱ्यात डौलदार.

पिवळ्या प्रकाशाचं नि बोथट काळोखाचं कॉकटेल झोकून धुंदावलेले जडपाऊल रस्ते.

कुठल्याश्या थेटरातून रस्त्यावर सांडलेली गर्दी मूठभर...

…

रात्रींमागून रात्री नजरेत न उतरणारी,

पायरीवर ओठंगून राहिलेली नीज,

काही केल्या घशाखाली न उतरणारा,

गोड न लागणारा घास,

आणि सगळीभर व्यापून उरलेल्या,

…

निरुपाय असतो अनेकदा.

निरुपाय या शब्दामधला किंचित निर्विकार अलिप्तपणा ओलांडून जाणारी हतबलता.

हताशाही.

कुणाकुणाला अश्या वेळी परमेश्वराचा दगड लाभतो,

कुणा भाग्यवंताला अजून काही दिलासे.

…

लहानश्या ओढ्यावर पाण्यात पाय सोडून बसलाहात तुम्ही कधी?

खूप वेळ स्वस्थ बसलात,

तर हळूहळू...

एकेकच मासोळी जवळ येते आधी.

जराश्याही हालचालीनं धुम् पळून जाते..

…

चेहरा हसरा निष्काळजी बॅडास ठेवण्यासाठी लागणाऱ्या ताकदीचा शेवटचा कणही आटून गेलेला असताना,

आरशात बघून डोळ्याला डोळा भिडवण्याची ताकद जिथून कुठून पैदा करतात,

त्या इंद्रियाचा शोध लागला,

की हळूहळू परतीचा प्रवास सुरू होतो.

मग दिसायला लागतात

…

थेटरातल्या अंधारात दिसावा आपल्या प्राणप्रिय नटाचा क्लोजप,

आणि आजूबाजूच्या धपापत्या गर्दीत

निरा एकान्त अनुभवावा;

कुण्या विद्ध कवीनं लिहिलेली एखादी ओळ ऐकावी बेखबरपणी,

आणि ध्यानीमनी नसताना

…